Czesław Miłosz

(ur.1911 w Szetejniach) Poeta, eseista, powieściopisarz, tłumacz poezji i Biblii.
Ukończył studia prawnicze w Wilnie. Współzałożyciel grupy poetyckiej Żagary Debiutował w 1930 r. Przed wojną wydał dwa tomiki: “Poemat o czasie zastygłym” (1933) i “Trzy zimy” (1936). Dwukrotnie wyjeżdżał na stypendia do Paryża (1931, 1934-1935). Pracował w Polskim Radiu najpierw w Wilnie, a od 1937 roku w Warszawie. Okupację spędził w Warszawie, wydając konspiracyjnie własne utwory pod pseudonimem Jan Syruć oraz antologię poetycką “Pieśń niepodległa”.

Po wojnie pracował w dyplomacji, najpierw w USA, potem w Paryżu. W 1951 r. odmówił powrotu do kraju, uzasadniając swą decyzję w artykule zatytułowanym “Nie” (druk. w “Kulturze” 1951 r. nr 5). Mieszkał najpierw w Paryżu, a od 1961 r. osiadł w Berkeley, prowadząc wykłady z literatury polskiej na Uniwersytecie Kalifornijskim. Otrzymywał prestiżowe nagrody literackie, zwieńczone w 1980 r. Nagrodą Nobla (1980) i doktoratem honoris causa na KUL-u w Lublinie. Do 1980 roku w Polsce znano jeden tom poezji Miłosza – “Ocalenie” (1945), kiedy to pojawiły się krajowe wydania szarych i skromnych tomików drugiego obiegu i “Wiersze wybrane” (PIW 1980). Miłosz to klasyk poezji polskiej i poeta klasycyzujący , poeta tradycji i prawdy, ciągle odgrywa najistotniejszą rolę jako punkt odniesienia dla młodszej generacji poetów.

Wydał na obczyźnie wiele książek poetyckich, dwie powieści (“Dolina Issy” i “Zdobycie władzy” 1955 i 1953), tomy esejów, z których najważniejsze to “Zniewolony umysł” (1950), “Rodzinna Europa” (1959), “Ziemia Ulro” (1977) oraz przekłady biblijne.